მთავარი სიახლეები მამუკა გამყრელიძე: „ არჩევნებზე საერთო ყულაბაში ჩვენი თითო ხმა დავაფიქსიროთ“

მამუკა გამყრელიძე: „ არჩევნებზე საერთო ყულაბაში ჩვენი თითო ხმა დავაფიქსიროთ“

0
0
გაზიარება

შეძლებს თუ არა დამაჯარებელი გამარჯვების მოპოვებას მმართველი გუნდი ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე, ამას 2 ოქტომბრის კენჭისყრის შედეგები დაგვანახვებს, მანამდე კი ოპოზიციურ სპექტრს სერიოზული სამუშაო აქვს ამომრჩეველთან. პირველ რიგში, იმ თვალსაზრისით, რომ დაარწმუნოს ამ არჩევნების მნიშვნელობაში, მეორე მხრივ კი დააჯეროს, რომ მათი ხმები საერთო ოპოზიციურ კალათაში მოხვდეს.

„ევროპელი დემოკრატების“ გენერალური მდივანი მამუკა გამყრელიძე „ქრონიკა+“-სთან აცხადებს, რომ ოპოზიციის საარჩევნო კამპანია საკმაოდ არადამაჯერებელია.

გამყრელიძე განმარტავს, რომ „პირველი შემაფერხებელი ფაქტორი ოპოზიციისთვის არის ფული. საქართველოში ახლა ფული აქვს მხოლოდ სახელისუფლებო პარტიას, კიდევ არის რამდენიმე პარტია, რომელსაც, ასე თუ ისე, არჩევნებისთვის შესაფერისი ფინანსები აქვს, მაგრამ ძალიან დიდ ფინანსურ დანახარჯებს მოითხოვს პოლიტიკა“.

რა ფორმით და რამდენად აქტიურად არიან ჩართულები წინასაარჩევნო კამპანიაში თავად „ევროპელი დემოკრატები“ და როგორია მათთვის ივანიშვილის დამარცხების ფორმულა?

ამ თემების შესახებ „ქრონიკა+“ „ევროპელი დემოკრატების“ გენერალურ მდივან მამუკა გამყრელიძეს ესაუბრა:

_ ბატონო მამუკა, 2021 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები არის ბოლო შანსი იმისთვის, რომ „ქართული ოცნება“ ხელისუფლებას ჩამოშორდეს, _ ასეთი გზავნილი აქვს ოპოზიციას. თქვენ იზიარებთ თუ არა ამ პოზიციას და რამდენად დიდია ალბათობა, რომ ადგილობრივი არჩევნების შემდეგ ვადამდელის საკითხი დადგეს?

_ გზავნილი სწორია იმის გათვალისწინებით, რომ შარლ მიშელის დოკუმენტი ითვალისწინებს: 43%-ის მიუღწევლობის შემთხვევაში ხელისუფლებამ ვადამდელი არჩევნები აუცილებლად უნდა გამოაცხადოს. მეორე მხრივ, ხელისუფლებამ თქვა, რომ ჩვენ გავდივართ ამ შეთანხმებიდანო. ასეთი კაზუსია, ერთი მხრივ, თუ ხელისუფლება ვერ აიღებს 43%-ს, ოპოზიცია, რა თქმა უნდა, მოითხოვს იმას, რომ ჩაატაროს ვადამდელი არჩევნები და დარწმუნებული ვარ, იგივეს მოითხოვს დასავლეთი, ჩვენი ევროპელი პარტნიორები. ეჭვი მაქვს, რომ იმ პირად საუბრებში, რაც პრემიერ-მინისტრს ჰქონდა შარლ მიშელთან, ჩემი აზრით, საუბარი ამ საკითხს შეეხებოდა და პირობაც იქნებოდა მიცემული, რომ ისინი შეთანხმების ყველა პუნქტს დაიცავდნენ. რატომღაც, ასე მგონია. ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი არჩევნები იმ თვალსაზრისით, რომ ოპოზიციამ უნდა უჩვენოს, შეუძლია თუ არა მას ხმათა უმრავლესობის მოპოვება და ხელისუფლების დატოვება 43%-ს დაბლა, რაც პრინციპში სრულიად შესაძლებელი იქნებოდა, რომ არა ოპოზიციის ასეთი დაქსაქსულობა. ამას ცხადია, ხელს უწყობს დღევანდელი კანონმდებლობა. ადგილობრივ არჩევნებზე გათვალისწინებული არ არის ბლოკები, შესაბამისად, ყველა პარტია გადის ცალ-ცალკე და, ასეა თუ ისე, მათ დიდი გაერთიანების შექმნა ვერ შეძლეს. შეიძლებოდა პოლიტიკური გაერთიანების გაკეთება, ეს იქნებოდა ყველაზე სწორი.

_ რამ შეუშალა ხელი დიდი პოლიტიკური გაერთიანების შექმნას, ამის პოლიტიკური ნება არ არსებობდა ოპოზიციური პარტიების მხრიდან?

_ უპირველეს ყოვლისა, იმ გამოცდილებამ, რაც მივიღეთ საპარლამენტო არჩევნებზე. იყო მცდელობა და ძალიან კარგი ფორმატი გახლდათ შექმნილი, რომელსაც „ფანჩატურის“ ფორმატს უწოდებდნენ, მაგრამ საბოლოო ჯამში აღმოჩნდა, რომ რიგმა პარტიებმა არ გაითვალისწინეს რაღაცები. სიმართლე გითხრათ, თავიდანვე ვამბობდი, რომ ვერ მოხერხდებოდა ერთიანობის შენარჩუნება და სწორი იქნებოდა პარლამენტში შესვლა, ასეც მოხდა, ვერ მოხერხდა. მიზეზი ბევრია, ერთი ის, რომ გარკვეულ პარტიებში სხვა ინტერესები ჰქონდათ, ზოგს უბრალოდ მეორის პოლიტიკური მიუღებლობა ჰქონდა და ა. შ., მაგრამ ის, რომ საქართველოში ერთიანობის მიღწევა რთულია, ამას ყოფითი გამოცდილებაც გვიჩვენებს. მაგალითად, სოფლებში კოოპერატივების შექმნა ვერა და ვერ მოხერხდა, მიუხედავად იმისა, რომ შესაბამისი კანონმდებლობაც არსებობს. საერთოდ, ქართველებს უჭირთ ერთმანეთში ნდობის გამოხატვა. როგორც ჩანს, ეს უნდობლობა პოლიტიკაშიც გამოჩნდა და ის პოლიტიკური ერთიანობა, რაც გამარჯვებას სრულიად მარტივად მოიტანდა, ვერ მოხერხდა. ის, რაც მოახერხა 2012 წელს ბიძინა ივანიშვილმა, შეძლო ერთი მარტივი საშუალებით, ეს არის ფული. ახლა პოლიტიკურ პარტიებს ეს ფული არ გააჩნიათ, არც გამაერთიანებელი ჩანს, ძალის ეფექტი რომ შემოიტანოს, შესაბამისად, ამ არჩევნებზე გადამწყვეტ ცვლილებებს არ ველოდები, თუმცა ვისურვებდი, რომ ყოფილიყო ვადამდელი არჩევნები.

_ საკმაოდ პესიმისტურად ხართ განწყობილი. აღნიშნეთ, რომ გადამწყვეტ ცვლილებებს არ ელოდებით. შეძლებს „ქართული ოცნება“ 43%-ის აღებას, რაც მიშელის დოკუმენტით არის გათვალისწინებული? მართალია, დოკუმენტი ანულირებულად გამოაცხადეს, მაგრამ თუ შეძლებენ ამ შედეგის დაფიქსირებას, ოპოზიციასაც არ ექნება ბერკეტი, ვადამდელი მოითხოვოს.

_ პესიმიზმი ამ შემთხვევაში განპირობებულია იმ პასიური საარჩევნო კამპანიით, რაც დღეს ოპოზიციის მხრიდან მიმდინარეობს. პრესაში, ტელევიზიით თუ ადგილზე საკმაოდ არადამაჯერებელი საარჩევნო კამპანიაა. ჩვენც ჩართულები ვართ იმ შესაძლებლობების ფარგლებში, რაც გვაქვს. მეორე მხრივ, ამ მოცემულობას ოპტიმისტურად ვუყურებ, მგონია, რომ ეს არის პროცესის ერთი ნაბიჯი, საქართველო ნელა, თუმცა მაინც მიდის კოალიციური მთავრობისკენ, ეს გარდაუვალია. ჩემი აზრით, კოალიციური მთავრობა აუცილებლად იქნება, მმართველი პარტია იძულებული გახდება, გარკვეული კოალიცია შექმნას. შესაძლებელია, ეს მოხდეს მასთან იდეოლოგიურად უფრო დაახლოებულ პარტიებთან, მაგრამ პოლიტიკურად ეს შეფუთვა აუცილებლად დასჭირდება, როგორც დასავლელი პარტნიორების თვალში უფრო დემოკრატიულად გამოსაჩენად, ასევე შიგა მოხმარებისთვის. ამით უნდა აჩვენოს, რომ ის უფრო გახსნილი და ღიაა. გამორიცხულად მიმაჩნია რადიკალურად განწყობილ ოპოზიციურ პარტიებთან კოალიცია, მათ თავისი გზა აქვთ და უნდა შეეცადონ თავისი ადგილი მოიპოვონ, მინიმუმ პარლამენტში, შემდეგ კი გამოჩნდება. თუ ხელისუფლება იმ გზით წავა, რომ ცენტრისტული პარტიებიდან კოალიცია შეკრიბოს, ეს იქნება წარმატების მომტანი ნაბიჯი ხელისუფლების მხრიდან დემოკრატიზაციის თვალსაზრისით. ვნახოთ, შეძლებენ თუ არა? ან წავლენ ავტორიტარიზმისკენ, რაც კარგად რომ არ მთავრდება, ყველამ ვიცით.

_ თქვენ უკმაყოფილო ხართ ოპოზიციის პასიურობის გამო. რით აიხსნება ოპოზიციის პასიურობა? რა ფორმით და როგორ არის ჩართული თქვენი პარტია წინასაარჩევნო კამპანიაში? ხომ არ ფიქრობთ, რომ კოვიდვითარება არსებითად უარყოფით გავლენას ახდენს წინასაარჩევნო პროცესის წარმატებით ჩატარებაზე?

_ პირველი შემაფერხებელი ფაქტორი ოპოზიციისთვის არის ფული, საქართველოში, ახლა ფული აქვს მხოლოდ სახელისუფლებო პარტიას, კიდევ არის რამდენიმე პარტია, რომელსაც ასე თუ ისე, არჩევნებისთვის შესაფერისი ფინანსები აქვს, მაგრამ ძალიან დიდ ფინანსურ დანახარჯებს მოითხოვს პოლიტიკა. ჩვენ ვმონაწილეობთ არჩევნებში. რომ არა სახელწიფო დაფინანსება და უფასო სატელევიზიო რეკლამა, ჩვენ საერთოდ ვერ გამოვჩნდებოდით ეკრანზე, რაც ძალიან გვეხმარება, მაგრამ ეს არის მხოლოდ კვალიფიციური პარტიებისთვის განკუთვნილი დაფინანსება. სხვა პარტიებს უწევთ წერტილოვნად გამოჩენა, თუნდაც სოციალურ ქსელში აქტივობა მათ არ აძლევთ საშუალებას, მოედონ პოლიტიკურ ველს. ამ შემთხვევაში პრობლემაა პოსტსაბჭოთა ქვეყნების სპეციფიკაში. მოგეხსენებათ, დასავლეთში ფანდრაიზინგი აბსოლუტურად ნორმალური მოვლენაა და პოლიტიკური პარტიები აგროვებენ ფულს სხვადასხვა ბიზნესმენებისა და მხარდამჭერებისაგან. თავიანთ იდეოლოგიას უზიარებენ ხალხს და ეს ხალხი მათ ან აფინანსებს ან არა, იმის მიხედვით, მოსწონთ თუ არა. საქართველოში კი ბიზნესი მთლიანად არის ორიენტირებული სახელმწიფო სტრუქტურებზე. ერთია ის, რომ მათ სურთ რაღაცნაირად ასიამოვნონ ხელისუფლებას, მეორე _ მათ უბრალოდ ეშინიათ. ეს ჩვენ ძალიან კარგად დავინახეთ არა მხოლოდ ამ ხელისუფლების, არამედ წინა ხელისუფლების პირობებში. ხელისუფლება ყველა სახით ცდილობს, შეზღუდოს პოლიტიკური პარტიების დაფინანსება. ეს არის უმთავრესი მიზეზი იმისა, თუ რატომ ვერ ახერხებენ პოლიტიკური პარტიები აქტივობას. ადრე თუ ბიზნესმენებზე წნეხი იყო, გინდა თუ არა ფული გადაიხადეო, ახლა სხვა ფორმით ხდება ეს _ ბიზნესმენებს გარკვეული ბენეფიტებისა და კონტრაქტების სანაცვლოდ სთხოვენ დაფინანსებას, ეს არის ის მანკიერი პრაქტიკა, რის გამოც პოლიტიკური პარტიები ვერ ახერხებენ თავის გამოჩენას. მეორე, ეს არის ძალიან სერიოზული იდეოლოგიური კრიზისი, საქართველოში არ ჩანს გამაერთიანებელი იდეა. ეს პრობლემა საერთოდ პირველ ადგილზე შეიძლება დავაყენოთ, რადგან საქართველოს სახელმწიფოებრიობის იდეა, სამწუხაროდ, საზოგადოებაში ვერ პოულობს შესაფერის გამოხმაურებას. ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოსდა ქართველ ამომრჩეველს დიდად არ აინტერესებს, აქვს თუ არა მას დამოუკიდებელი და ძლიერი სახელმწიფო, ეს ძალიან სერიოზული პრობლემაა. საზოგადოების მხრიდან არის მოთხოვნა უფრო სოციალური პრობლემების გადაწყვეტაზე, ვიდრე სახელმწიფოებრივი. როდესაც საზოგადოება ძალიან გაჭირვებულია, მას უბრალოდ აღარ აინტერსებს მაღალი იდეები. შესაბამისად, იმარჯვებენ ის პარტიები, რომლებიც პოპულისტურ ლოზუნგებს აცხადებენ ან რომლებიც გამოირჩევიან რაღაც ფინანსური შესაძლებლობებით, რომ უბრალოდ ხახვი და კარტოფილი დაურიგონ ხალხს და ამით მოიზიდონ ხმები არჩევნებზე. ეს მდგომარეობა სავალალოა. ამასთანავე, გაიხედეთ ქალაქში და ერთი ბანერი მაინც მანახეთ რომელიმე ოპოზიციური პარტიის, გარდა ხელისუფლების წარმომადგენლებისა, ვისი ბანერებია ჩამოკიდებული? _ არავისი! ფული არ არის, რომ ბანერების განთავსებაში გადაიხადონ. საპარლამენტო არჩევნებზე გაიხსენეთ, როგორ აქტიურად იყვნენ პარტიები ჩართულები სოციალურ ქსელებში დაბუსტული (დარეკლამებული) საარჩევნო კლიპებით. ახლა კი ძალიან მცირეა თანხა, არ ხარჯავენ ფულს. ეს ყველაფერი კი ხალხზეც მოქმედებს. ეს ხალხი ხომ ხედავს, თუ პოლიტიკური პარტიები ფულს არ ხარჯავენ, ისინი ასე უყურებენ, რომ ეს პოლიტიკური პარტიები არ არიან დარწმუნებულები საკუთარ გამარჯვებაში.

რაც შეეხება კოვიდსიტუაციას, ამ ნაწილში საერთოდ ტრაგიკული მდგომარეობაა. საქართველოს ჯანდაცვამ ხელიდან გაუშვა მართვის სადავეები. ამის მიზეზი რამდენიმეა, მათ შორის, ჩვენი დაუდევრობაც, არ უყვართ ხოლმე ამაზე საუბარი, ხალხს რატომ ადანაშაულებთო? იმიტომ ვადანაშაულებთ, რომ დაუდევრები ვართ, სამწუხაროდ, ასეა. გარდა ამისა, ასეთი ინტენსივობით შემოდიან რუსი ტურისტები და არავინ გამკითხავი არ არის, რუსეთში როგორი სიტუაციაც გახლავთ, მოგეხსენებათ. ამას ემატება მოსახლეობის გარკვეული ნაწილის დამოკიდებულება აცრის მიმართ და ა. შ.

_ თქვენი თქმით, ოპოზიცია ფულს არ ხარჯავს რეკლამაში, მეორე მხრივ კი ცდილობს, ეს არჩევნები, როგორც რეფერენდუმი, ისე წარუდგინოს მოსახლეობას და ამით არჩევნების მნიშვნელობა დაანახვოს. ის, რომ ოპოზიცია საკმარისად არ აქტიურობს, თქვენი შეფასებით, მეტყველებს თუ არა იმაზე, რომ მას გამარჯვების არ სჯერა?

_ მე მხოლოდ შემიძლია საკუთარ თავზე ვისაუბრო. ჩემი შეფასებით, „ქართულ ოცნებაზე“ გამარჯვება შესაძლებელი იქნებოდა მხოლოდ დიდი გაერთიანების პირობებში, ვგულისხმობ პოლიტიკურ გაერთიანებას. შეკრებილიყო რამდენიმე დიდი ოპოზიციური პარტია, დამატებოდა მას ცენტრისტული პარტიები, ეთქვათ, რომ მეგობრებო, ახლა ყველანი ერთად მივდივართ ბიძინა ივანიშვილის რეჟიმის დასამარცხებლად, _ ეს ასე არ მოხდა. რაღაც პოლიტიკური დაჯგუფებები შეიქმნა, მაგრამ ეს აბსოლუტურად არასაკმარისია და პირიქით, კიდევ უფრო იმაზე მეტყველებს, რომ ოპოზიციურ პარტიებში არ არის ერთიანობა ამ საკითხის მიმართ. რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერს ამომრჩეველი ხედავს. გარდა ამისა, მე პირადად ძალიან მაღიზიანებს ბაქიბუქი, რომ ყველა დავამარცხებთ ივანიშვილს. ამოვიდა ყელში, რეალისტურად შეხედონ ამ ამბავს და უთხრან ამომრჩეველს, რომ თუ გვინდა რეჟიმის შეცვლა ამისთვის კონკრეტული ნაბიჯებია გადასადგმელი. უპირველეს ყოვლისა, ის, რომ მობრძანდეთ არჩევნებზე. იმაზე საუბარი, რომ რეჟიმს ხვალვე დაასრულებენ, ეს თუ ჩემთვის არის გამაღიზიანებელი, რიგითი ამომრჩევლისთვის 10-ჯერ უფრო გამაღიზიანებელი იქნება. ამას როგორ ვერ ხვდებიან?! რატომღაც ჰგონიათ, რომ ამით რაზმავენ თავიანთ ქორ ამომრჩეველს. მსგავსი მოწოდებები კარგია მაშინ, როცა ამომრჩეველი რეალურად ხედავს ძალას. როდესაც ის ძალას ვერ ხედავს, ასეთ შემთხვევაში პარტია, რომელიც ამას მოუწოდებს, დასაცინი ხდება. როდესაც შენ შეგიძლია გამარჯვებას მიაღწიო, მაშინ შესაძლებელია მოუწოდო, მაგრამ შეიძლება, რომ 2012 წლის შემდეგ ყველა არჩევნები წააგო და თან ამბობდე, რომ ხვალ დაამთავრებ რეჟიმს? თქვი რეალისტურად, რომ ნაბიჯ-ნაბიჯ მივაღწიოთ გამარჯვებას, ჯერ კოალიციური მთავრობა ან თუნდაც „ქართული ოცნება“ თვითონ თავის თავს ჩაანაცვლებს. ეს ხომ პროცესია, პოლიტიკური ტრანსფორმაცია ხდება. „ქართული ოცნება“ ადრე რომ იყო, ის ხომ აღარ არის? უწინ მისი სახეები იყვნენ ირაკლი ალასანია, ზვიად ძიძიგური და ა. შ., ის სახეები აღარ არიან, ახლაც ვხედავთ გარკვეულ ტრანსფორმაციას, უფრო შერბილებული ვარიანტი რჩება „ქართული ოცნების“. იმათგან, ვინც ხისტი გამონათქვამებით გამოირჩეოდა, ერთადერთი პრემიერ-მინისტრი რჩება. ჩემი აზრით, არც პრემიერს უწერია დიდი ვადა, ალბათ, არჩევნების შემდეგ შეცვლიან. მყისიერად არ ხდება ცვლილებები, მით უმეტეს, პოლიტიკაში, ეს პროცესია. შესაძლებელია, რევოლუცია მოხდეს, მაგრამ რევოლუციის არც საშუალებაა და, ჩემი აზრით, არც საჭიროება იმისი, რომ საქართველოში კიდევ რევოლუციები მოვაწყოთ, ამას სჯობს ტრანსფორმაცია. ქართველებმა უნდა ვისწავლოთ, ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ რაღაც მიზნამდე მისვლა და აუცილებლად მივალთ. არ თქვათ, რომ მე პესიმისტი ვარ, პირიქით მე ოპტიმისტი ვარ, მიუხედავად ჩემი ასაკისა. შეიძლება, სწორედ იმიტომ, რომ ამ ასაკში ვარ, ვხვდები, რომ ასე მყისიერად ყველაფრის ერთად მიღწევა არაფრის მომცემია. შესაძლოა, მიხვდე, მაგრამ შესაბამისი შედეგი არ ჰქონდეს. მაგალითად, იყო სააკაშვილი, რომელმაც რაღაც რეფორმები განახორციელა, მაგრამ მაინც რამხელა ნაბიჯით უკან დავიხიეთ. სწრაფი წინსვლა შემდეგ სწრაფ უკუსვლას იწვევს ხოლმე, ამიტომ ნელ-ნელა, მეთოდური წინსვლა ბევრად უფრო მომგებიანი და წარმატების მომტანია.

_ თქვენ ვრცლად ისაუბრეთ, რომ ცვლილებები ნაბიჯ-ნაბიჯ უნდა მოხდეს, ასე შესაძლებელია მიზნის მიღწევა. თქვენი პარტიის მაგალითზე რა არის გეგმა ამ არჩევნების შემთხვევაში და რა მოლოდინი გაქვთ?

_ ძალიან რეალისტური მიდგომა გვაქვს. ჩვენს პარტიას დამოუკიდებლად დიდი ხანია არ მიუღია მონაწილეობა. მე საერთოდ ახალი შემოერთებული ვარ ამ პარტიაში. ჩვენ ერთი პერიოდი ვიყავით პოლიტიკურ გაერთიანებაში, სადაც გიორგი ვაშაძე იყო და მასთან ვიყავით ბლოკში, შემდეგ იყო უფრო დიდი გაერთიანება, რომელსაც „ძალა ერთობაშია“ ერქვა. ახლა, როდესაც ყველას უწევს ცალ-ცალკე მონაწილეობის მიღება არჩევნებში, ჩვენ როგორც კვალიფიციური პარტია ვიღებთ მონაწილეობას, გვყავს ჩვენი წარმომადგენლები ცესკოში, უბნებზე, ოლქებში, საკმაოდ აქტიურად ჩავერთეთ ამ საქმიანობაში, დაახლოებით საქართველოს ნახევარ ოლქებში გვეყოლება წარმომადგენლები, გარკვეულ ოლქებში მაჟორიტარულ ნაწილშიც მივიღებთ მონაწილეობას. ჩვენ არ გვინდა მოვედოთ მთელ საქართველოს, ჩვენ ამას ვერ შევძლებთ, არ გვაქვს ამის ძალა, ამიტომ წერტილოვნად ვაპირებთ გარკვეულ ადგილებში წარმატების მიღწევას. თბილისი მთლიანად დავუთმეთ ოპოზიციურ პარტიებს, არც მერის კანდიდატი გვყავს და არც _ მაჟორიტარები. ოპოზიციურ პარტიებს ღმერთმა ხელი მოუმართოთ. ჩვენ გვინდა, რომ ხელშესახებ შედეგს მივაღწიოთ. არჩევნების შედეგების დათვლის შემდეგ არის ასეთი გრაფა: „სხვები“. მანდ არ გვინდა ვიყოთ ჩაწერილი, გვინდა კონკრეტული შედეგი გვქონდეს, მაგრამ, რა თქმა უნდა, საუბარი არ არის იმაზე, რომ ჩვენ გავიმარჯვებთ და ხვალ დავამთავრებთ ბიძინა ივანიშვილს, თუმცა აქ არის ძალიან მნიშვნელოვანი რამ: ნებისმიერ შემთხვევაში, ხელშესახები იქნება თუ არა ოპოზიციური პროცენტები, ეს ყველაფერი იკრიბება ერთ ყულაბაში, ეს უნდა გაითვალისწინოს ქართველმა ამომრჩეველმა. მაინც უნდა შევეცადოთ, რომ „ქართულმა ოცნებამ“ ვერ მიაღწიოს 43%-იან ბარიერს, ეს უნდა გავითვალისწინოთ. ბევრი ადამიანი უნდა მოვიდეს არჩევნებზე, ბევრმა მისცეს ხმა ოპოზიურ პარტიებს და უფრო გაუჭირდება „ქართულ ოცნებას“ გამარჯვება. „ქართულმა ოცნებამ“ დამარცხების შემთხვევაში რომც არ ჩაატაროს ვადამდელი არჩევნები, ნებისმიერ შემთხვევაში ეს იქნება მისი გამანადგურებელი დამარცხება. ამიტომ ჩვენ გვინდა უკეთესი მომავალი. ამისთვის აუცილებელია მივიდეთ არჩევნებზე და იმ საერთო ყულაბაში ჩვენი თითო ხმა დავაფიქსიროთ, ეს ძალიან მნიშვნელოვანია.

ნენე ინჯგია

დატოვეთ კომენტარი